باران دریا شدن

مستها ،باز می خوانند آوازمرا در دل شب.و شب ، آواز مرا می خواند..

من از آسمان سخت نومیدم

- ای دوست

نومید نومید!

میدانی؟آسمان

          اینجا

                  نباریده ، دیریست ، باران

                  نتابیده خورشید.آسمان

نروییده دیگر نهالی

زمین پوک و خالیست

نه از بوته ی خشک خاری

                             پناهی ،

نه بر کشتزاری گواه از شیاری

(من از آسمان سخت نومیدم،

                                     آری !)

براین دشت خاموش

                         (در یاد داری ؟)

چه گل های نازان پاکی

چه آزاد سروی

چه تاکی!

چه بادی که سرمست...

چه بیدی ، که بیتاب...

چه آهوی مستی که در بیشه ی خواب ؛

                                             چه خوابی!

بر این دشت خاموش ، در یاد دارم

که مرغان سرود سفر ساز کردند.

هوا سخت تاریک و نامهربان شد

(تو گفتی که

             فریادی از دشت بر آسمان شد)

پس آنگاه ، در یاد دارم،

                         خزان شد.

چه گل ها که بر خاک عریان فرو ریخت !

چه گل ها که غمناک ،

                            بر خاک!

نه از سرو دیگر نشان ماند،

                               نه از تاک دیگر.

نه از آسمان شکوهمندی پاک...

دیگر من

         از آسمان سخت نومید

نومید نومیدم

- ای دوست!!!  

آسمان

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 17:40 توسط الی| |